وحید شعبانی

سلام وحید جان خواندن و نوشتن با تاسف بسیار دردی را درمان نمی کند چه بسیار کسانی را می شناسم که خود را دور نگاه داشته اند به بهانه های ابکی و چه بسیارند انها که کار ابکی می کنند و برای ان هزار جور بهانه می تراشند. نقل نقل هنرمندان استانمان است که همیشه با هم تعارف داشته اند نقل ان است که به یقین برای همان جوانی که می گویی رزومه های ابکی پر معناست که اگر اینگونه نبود کلاسهای بازیگری حضرات که همچنان در عهد عتیق سیر می کنند خالی می ماند. قصه قصه پر غصه خودمان است که هیچ وقت انجا که باید حرف نزدیم اصلا به ما یاد ندادند که چگونه اعتراض کنیم از بچگی توی مدرسه گفتند معلم است خوب می کند و کسی نگفت معلم هم ادم است اشتباه می کند. حکایت حکایت همه ماست که هیچ وقت حرفی نگفتیم و زبان در کام ...

(متن مهدی آذری، از نخبه های هنر و رسانه کشور، پای این مقاله، در تلگرام، گروه دیالوگ)