وحید شعبانی

پرستو

دیگه هنگامه ی کوچه پرستو
چقد این زندگی پوچه پرستو

بیا با هم از اینجا پر بگیریم
بریم یک جای زیباتر بمیریم

آخه اینجا واسه ما جا ندارن
آدمهاش قلبای زیبا ندارن

بیا با هم بریم پرواز خوبه
دلم تنگه توی سینه می کوبه

دلم بیتاب عطر ناب یاسه
نه اینجا که خداشون اسکناسه

پرستو جون بیا با هم رها شیم
میآی با هم دو تا دیوونه باشیم؟

آخه اینجا تنفس خیلی سخته
هوا آلودس اینجا،خیلی وقته

پرستو آدما وفا ندارن
تو رو تو کنج غربت جا میذارن

براشون دل نسوزونی پرستو
نمک کورن نمی دونی پرستو

پراتو میشکنن خوشحال میرن
تو راه میری اونا با بال میرن

نری لبهاشونو یه وقت ببوسی
نشی مثل اونا یه جا بپوسی

پرستویی تو رویای تو کوچه
یه جا موندن برات یه حرف پوچه

بذار چشمای ما بیمار هم شن
پرستو و کبوتر یار هم شن

منو از شر قیچیها رها کن
ببر با آسمونا آشنا کن

نمیخوام کفتر معصومشون شم
همیشه جَلد بوم شومشون شم

میخوام طغیان کنم آزاده باشم
سفیر کوه و دشت و جاده باشم

ما از جنس همیم بیا پرستو
تو موندی خونه ی کیا پرستو؟

بیا اونجا که جای موندنت نیس
کسی مبهوت آواز خوندنت نیس



وحید شعبانی
20 فروردین 1392 ساعت 9
روستای علی بوزایه ی لشت نشا